نبض زندگی"محمدمهدی

کوچولوی شیرینم بخاطر تغییر مکانمون مدتی دسترسی به اینترنت نداشتم و نتونستم وبلاگت رو بروز نگه دارم اما خیالت راحت تموم خاطرات این مدت رو نگه داشتم... انشاالله این روزها کم کم مینویسمشون  

عزیزکم همینجوریش موقع به دنیا اومدنت کم مو بودی حالا هم که کم کم موهایی که باهاش به دنیا اومدی داره میریزه حسااابی با نمک شدی پسر کوچولوی کچل   سیزده اردیبهشت پنجاه و پنج روزگی ...

عزیزم تموم حرکاتت شیرین و دوست داشتنیه تماشای تو عین آرامشه... کاش فرصت داشتم تا میتونستم ثانیه ثانیه ات رو تماشا کنم اونقدر بزرگوارانه میبخشی من رو وقتی بخاطر کارهام دیر مبگیرمت تو آغوشم که شرمنده لبخندت میشم این روزها رسیدگی به تو و برادرت و کارهای مربوط به تغییر خونمون کمی زمان رو تنگ کرده اما تو اونقدر مهربونی که حتی وقتی کمی دیر میام سراغت به محض دیدنم لبخند میزنی خدا رو هزار مرتبه شکر بخاطر بودنت   دو ماه بعد    دوازده اردیبهشت پنجاه و چهار روزگی ...

کوچولوی شیرینم شب بیداریهات کمتر شده... خوابت نظم بیشتری پیدا کرده... شکر خدا کولیک یا به قول دکتر امین زور پیچ هات خیلی خیلی بهتر شده... آرامشم تویی یازده اردیبهشت پنجاه و سه روزگی ...

ماه کوچولوی آسمون زندگیم این روزها مثل همه ی دو ماهه های شیرین میخندی صورتت پر از مهربونیه و نگاهت پر از معصومیت گردن میگیری و سرت رو به اطراف میچرخونی صداها رو دنبال میکنی و توجه ات رو جلب میکنه بیشتر از همه برای داداش کوچولوت ذوق میکنی آرامشی که داری مثال زدنیه کمتر کودکی رو دیدم که اینطوری آروم باشه اوج ابراز ناراحتیت یه صدای بلند و کشیده اس ongaaaaaa خدا کنه همینطور اروم بمونی عزیزکم هرچند چه آروم باشی و چه شیطون شیرینی و دوست داشتنی         ده اردیبهشت پنجاه و دو روزگی   ...

خونه ی خاله منیژه مراسم ختم قرآن بود پسرک مهربونم طبق معمول آروم و عاقا تو بغل خاله جون نشستی تموم مدت... نهم اردیبهشت پنجاه و یک روزگی   ...

این گلدون قشنگ رو روزی که به دنیا اومدی دایی جون تو بیمارستان برامون آوورد دستش درد نکنه واقعا هربار دیدن این گل ها یادآور اون روز خاطره انگیزه ...